Hjalli litli skoðar heiminn

    Kæri lesandi

Vegna fjölda áskorana hef ég ákveðið að láta undan þrýstingi og fara úr landi. Ég, Hjálmar kakali Baldursson er farinn til Englands þar sem ég mun stunda nám við Winchester school of art, þetta er vægast sagt mikil áskorun fyrir lítinn sveitamann sem mig og er þessi síða hluti af tilraun til að létta undan þrýstingnum sem fylgir búferlaflutningum. Þetta er leið til þess að halda sambandi við þá sem ég kýs að kalla vini mína þó þeir séu ekki á allt sáttir með þann titil. Til að viðhalda því sem ég nefni stundum mér til skemmtunar geðheilsu þá skrifaði ég dagbók um fyrstu daga mína úti í hinum stóra heimi, hana ætla ég að skrifa hér inn í hlutum ykkur til mikilla óþæginda. En þegar henni líkur, hef ég upp raust mína og upplýsi ykkur með glóðheitum fréttum að sunnan.

Ég ætla að reyna að uppfæra þessa síðu daglega, en það gæti reynst heljarinnar heilaæxli í framkvæmd. Útlitið er ekki sem best á þessari stundu en það er varanlegt ástand sagði doktor Ásgeir. Ég setti inn krækjur á þær dagbækur sem ég les hvað mest hér til hægri, ef þú vilt krækju þarftu lítið annað en að skilja eftir lítil skilaboð um einmitt það. Ég verð, lesandi góður, að taka fram að tilfinningalegt ástand mitt sem kemur fram í dagbókinni kann að vera úrelt og þarf ekki að endurspegla núvarandi líðan höfundar. Ég vona að þú njótir lestrarins og verðir margs vísari um hinn stóra heim. Njóttu vel.

26/9/06

Þessi dagur er eflaust mörgum hjartafólginn enda fór ég úr landi á þessum degi við mikinn fögnuð viðstaddra. Ástæða mín, þó ég efist um hana í annarri hverri hugsun, er að stunda nám af kappi við Winchester School of Art. Eftir allt sem ég er búinn að ganga í gegnum í dag, þá vona ég að menntunin við þennan skóla muni gera mig að nokkurskonar ofurmanni, því annars var þetta ekki þess virði. Dagurinn byrjaði klukkan 5 að nóttu til, þar sem ég drullaðist út í bíl þar sem 70kg ferðataskan mín dró á eftir sér 26kg líkama minn.

Keflavík tók svo vinalega á móti mér þar sem ég þurfti að afklæðast nánast öllu, afhenda ferðatölvuna mína til skoðunar og láta miðaldra karlmann þreifa um líkama minn með vönum höndum. Því næst keypti ég mér bók, Interesting Times eða Áhugaverðir Tímar eftir Terry Pratchett, en mér fannst titillinn passa vel við aðstæður mínar. Ekki nóg með það, heldur gleymdi ég mér full mikið yfir bókinni þar sem ég sat við hlið 35. Ég átti bara alls ekki að vera við hlið 35, heldur við hlið 32. Auðvitað stóð mér nokkuð á sama þó það væri kallað af áfergju í kallkerfið eftir síðustu farþegunum, það var ekki nema fyrir einskæra tilviljun að ég leit upp úr bókinni til að brosa viðkunnalega til huggulegrar stelpu sem sast á sama bekk og ég, en brosið breyttist í svip hreinnar örvæntingar og ég gaf frá mér einhverskonar hljóð sem gæti verið í ætt við breym kattar sem ómaði um biðsalinn þegar ég klöngraðist yfir sæti, gesti og gangandi til að ná hliðinu í tæka tíð og rétta síðan vitlausum starfsmanni vegabréfið mitt.

Flugið reyndist vera útskriftarveisla hjá 30 klappstýrum og að gefnu tilefni fækkuðu þau fötum með því að nota mig sem nokkurskonar klórustöng, þær nudduðu hreinlega af sér fötin. Afgangurinn af fluginu er í hálfgerðri móðu sem oft fylgir mikilli drykkju af áfengum vökva. En ég man að þetta var sérstaklega skemmtilegt flug. Ólíkt öllum hinum flugferðunum þar sem ég sit ýmist sofandi eða í þunnum hugsunum um ekkert sérstakt þangað til að leiðinleg flugfreyja gefur mér fjöldaframleiddan matarbakka af umfram allt slímugum mat.

Því næst var að rata um dimmar götur Heathrow flugvallar og bíða eftir því að móttökunefnd skólans myndi birtast í gættum Terminal 2 . Þar beið ég svo frá 12 að hádegi til 2 einungis til að komast að því að þeir komu bara alls ekki. Það vakti mér mikinn óhug því rútuferðin í háskólann var einmitt klukkan 2. Eftir að góðlátleg gömul kona hafði þerrað mín tár og snítt mér, hringdi ég nokkur símtöl og komst að því að starfsmenn skólans eru bara staðsettir á Terminal 3, mér leið svolítið eins og kjána eftir að hafa lesið tölvupóstinn þeirra þar sem ekkert var sagt neitt um slíkt fyrirkomulag, auk þess sem upplýsingamiðstöð flugvallarins var mjög efasemdafull um tilvist þessa fólks, að ég skuli ekki hafa ályktað. Eftir að hafa leitað Terminal 3 uppi vísaði gömul kona mér í rosalega gulum bol á staðsetningu starfsfólksins. Þar var mér sagt að ég væri ekki hæfur til að fara í þessa rútu vegna þess að ég er Íslenskur að uppruna. Mér fannst þetta skiljanlegt þar sem íslendingar eru þekktir fyrir allsskyns ólifnað á kostnað annarra þjóða síðan úr grárri forneskju. En vegna þess hve gríðarlega háværir ekkasogarnir mínir eru ákváðu þau að leyfa mér að koma með ef það væri pláss eftir í rútunni.

Rútuferðin reyndist vera ólöglega leiðinleg, þar sem ég ruggaði mér fram og aftur með þráhyggjutengdum hreyfingum og endurtók í hálfu hljóði “Hvað í fjandanum er ég að gera?”
Á meðan ég var að því, var mér tjáð að herbergið mitt á vistinni væri ekki tilbúið, þannig að ég þyrfti að sofa á annarri vist úr annarri grein háskólans. Ekki nóg með það, heldur þarf ég fara á skráningarskrifstofu nemenda og skrá mig, ásamt því að fara á aðra skrifstofu og spurja hvenær ég má flytja inn í mína eigin vist og sækja kynningar dagskrá nemenda. Það væri í sjálfu sér ekkert mál, fyrir utan þá óþægilegu staðreynd að staðsetning þessara staða er mér með öllu ókunn.

Að finna þetta vistarherbergi reyndist, eins og nánast allt sem ég tek mér fyrir í lífinu, skelfilega ómögulegt. Mér var látið í té þrír mismunandi lyklar og 4 stafa tölvukóði. Það þarf kóðann fyrir útidyrnar, lykil fyrir lyfturnar og lykil fyrir íbúðina. Þriðji lykillinn er hrein ráðgáta, mig grunar samt að þetta sé lykillinn að hjarta mínu, þeir hafa bara hreinlega skilað honum þar sem enginn kona með fullu ráði hefði nokkurtímann snúið honum í brjósti mér. Eftir um það bil 36 lyftuferðir og hjálp vinalegs manns tókst mér að finna herbergið, mér til mikillar gleði.

Ég tók vitlaust hleðslutæki fyrir farsímann minn með, það er ekkert net hér, það þarf pin númer fyrir herbergis símann, ég tók ekki með sæng eða kodda en það fylgir auðvitað ekki með herberginu, ég þarf að vakna eldsnemma til að finna mér mat, þorska lýsispillur endast skammt þegar þrengir að, ég þarf að tala annað tungumál, ég þarf að rata, ég þarf að tala við undarlegt fólk og ég þarf fyrst og fremst að alvarlega enduríhuga þá ákvörðun að stunda nám við aðstæður sem þessar. Á stað sem þessum. Hvað í fjandanum er ég að gera?