Hjalli litli og tónar

    Kæri lesandi

Ég hef verið að hlusta á ógrynni af tónlist núna undanfarið, skiptir vart máli hvers eðlis hún er svo lengi sem hún vekur áhuga minn. Ég keypti einmitt geisladisk um daginn, það er athöfn sem gerist svo sjaldan að ég vissi varla hvernig ætti að fara að. Ástæðan fyrir þessum kaupum er að Nick Cave and The Bad seeds voru að gefa út hljómplötu, “Grinderman”. Hún er sérstök að því leiti að allir meðlimir sveitarinnar eru í því að semja tónlistina, en vanalega hefur Nick verið þar fremstur í flokki.  Tónlistin er jafn undarleg og hún er stórkostleg og get ég ekki sagt annað en ég sé afar hrifinn af þessu afturhvarfi þeirra til “pönksins”, ég ætla ekki að gefa henni neinar stjörnur, ég trúi ekki á stjörnugjöf, sérstaklega ekki eftir að þær stálu hestinum mínum. Mæli samt sterklega með þessari plötu.

Talandi um stórkostlega tónlist þá hefur hljómsveitin Bloodgroup fangað huga, hjarta og nýru mín í svarta leðurtösku sem verður síðan seld á uppsprengdu verði. Sá umfjöllun um þessa merkilegu sveit í sjónvarpinu fyrir örfáum dögum, Kompás minnir mig að draslið hafi heitið. Endilega hlustið á sjóðandi heita, rafræna tóna, Bloodgroup.