Hjalli litli og sölubrellur

    Kæri lesandi

Ég kaupi mér sjaldan klæðnað af einhverju tagi, vanalega nota ég þann klæðnað sem ég hef einhvernveginn komið höndum yfir þangað til hugtakið “klæðnaður” hættir að vera nothæft og ‘óviðeigandi nekt’ tekur við. En það kemur fyrir að ég slæ til og fjárfesti í vel samsettum klæðabútum. En aðstæðurnar þurfa að vera nánast fullkomnar. Sólin þarf að vera hátt á lofti, ef ekki þá að kveldi til ef til vill eftir tónleika. Það þarf að vera útsala, svo mér líði vel með fjárfestinguna og auðvitað þarf flíkin að heilla mig sérstaklega svo ég einfaldlega nenni að leggja í það heilalausa ferli að máta, velja og borga fyrir.

Þessar aðstæður voru til staðar um daginn, og viti menn ég fjárfesti í flík, einfaldlega vegna þess að hún átti að vera á helmings afslætti. Allt benti til þess að þessi flík ætti bara að vera á helmings afslætti, allt frá litla bláa skiltinu á fatahenginu til rauðhærða aðstoðarmannsins. Svo kom að því skrefi að ég átti að borga, allt gekk vel fyrir sig þangað til afgreiðsludaman rétti mér kvittunina, en þar var allt annað verð en mér hafði skilist, að flíkin ætti að seljast á. Ég var hissa, undrandi reyndar. Og meira en lítið ráðviltur. Ég gaf afgreiðsludömunni vandræðalegt bros sem líktist frekar dauðu skordýri og gekk burt hægum skrefum. Hún seldi mér nefnilega flíkina á aðeins einum fjórða úr því verði sem hún var upprunalega. Kæti mín lísti sér í óstjórnlegum hlátri á miðri göngugötunni, það entist þangað til sígaunarnir ráku mig í burtu.

Ég sé fram á að þessi sölubrella verði komin í allar verslanir eftir stuttan tíma. Líkt og happdrætti kaupirðu dýrustu flíkurnar í þeirri von að hún sé í rauninni næstum þrisvar sinnum ódýrari en uppgefið verð segir til um.  Sem minnir mig á það, sólin skín úti og ég held að útsalan sé enn í fullum blóma.