Hjalli litli og framtíðin

    Kæri lesandi

Ég biðst velvirðingar á þessari ægilegu töf á dagbókarskrifum. Ég veit að þú kæri lesandi hefur eflaust litið hingað inn daglega í von um seyðandi ævintýrasögur af hinum margrómaða (svo ekki sé minnst á myndarlega) sjéntilmanni Hjalla, en auðvitað aðeins gripið í tómt. Þú kæri lesandi hefur eflaust liðið ægilegar kvalir, því þessi perla, þetta ægilega menningar undur sem er dagbókin mín er það sem þú bíður eftir með sjúklegri óþreyju dag eftir dag. Ég biðst einnig velvirðingar á því.

Ástæðan fyrir þessari hneysu, er eins og allt annað í mínu lífi, mjög margþætt. En fyrst og fremst er ástæðan sú að ég hef flutt aðal áherslu mína yfir á www.fjandinn.com þar sem ykkar einlægur og Jónas Reynir Gunnarson sitjum sveittir og skrifum miskunarlaust um áhugamál okkar. Ætlunin er jú að troða þessum áhugamálum, hver sem þau kunna að vera hverju sinni yfir á þig kæri lesandi. Auðvitað græðið þið einungis á vísdómi okkar og kunnáttu svo það er ekki nema að sjá að allir hagnist á þessari giftingu.

Hvað verður um dagbókina þína Hjalli og allar þessar vandræðalegu þagnir? spyrðu óttasleginn með öndina í hálsinum. Áætlunin er að nota þessa dagbók til þess að sýna krot sem ég geri helst dagsdaglega ásamt því að tala lítillega um það í hvert sinn, hvert ég er að fara með krotið mitt, hvað ég er að hugsa til þess að reyna að þróa það osfrv. Þetta verður innsýn inní huga snillings í stuttu máli.  Ég veit ekki nákvæmlega hvenær þessi áætlun mín kemst á fullt skrið en það er í nálægri framtíð. Þangað til verð ég að strá mínum einstöku gullmolum á www.fjandinn.com, sem er eins og þessi síða, í stöðugri þróun.

Ekki örvænta kæri lesandi, framtíðin er björt.. í augnablikinu, og það er bara á meðan þú hefur augun opin.

- Ef þér tekst að finna hæðni í þessum pistli hefur þú unnið þér inn ókeypis eiginhandaráritun frá mér.

Hjalli litli og sölubrellur

    Kæri lesandi

Ég kaupi mér sjaldan klæðnað af einhverju tagi, vanalega nota ég þann klæðnað sem ég hef einhvernveginn komið höndum yfir þangað til hugtakið “klæðnaður” hættir að vera nothæft og ‘óviðeigandi nekt’ tekur við. En það kemur fyrir að ég slæ til og fjárfesti í vel samsettum klæðabútum. En aðstæðurnar þurfa að vera nánast fullkomnar. Sólin þarf að vera hátt á lofti, ef ekki þá að kveldi til ef til vill eftir tónleika. Það þarf að vera útsala, svo mér líði vel með fjárfestinguna og auðvitað þarf flíkin að heilla mig sérstaklega svo ég einfaldlega nenni að leggja í það heilalausa ferli að máta, velja og borga fyrir.

Þessar aðstæður voru til staðar um daginn, og viti menn ég fjárfesti í flík, einfaldlega vegna þess að hún átti að vera á helmings afslætti. Allt benti til þess að þessi flík ætti bara að vera á helmings afslætti, allt frá litla bláa skiltinu á fatahenginu til rauðhærða aðstoðarmannsins. Svo kom að því skrefi að ég átti að borga, allt gekk vel fyrir sig þangað til afgreiðsludaman rétti mér kvittunina, en þar var allt annað verð en mér hafði skilist, að flíkin ætti að seljast á. Ég var hissa, undrandi reyndar. Og meira en lítið ráðviltur. Ég gaf afgreiðsludömunni vandræðalegt bros sem líktist frekar dauðu skordýri og gekk burt hægum skrefum. Hún seldi mér nefnilega flíkina á aðeins einum fjórða úr því verði sem hún var upprunalega. Kæti mín lísti sér í óstjórnlegum hlátri á miðri göngugötunni, það entist þangað til sígaunarnir ráku mig í burtu.

Ég sé fram á að þessi sölubrella verði komin í allar verslanir eftir stuttan tíma. Líkt og happdrætti kaupirðu dýrustu flíkurnar í þeirri von að hún sé í rauninni næstum þrisvar sinnum ódýrari en uppgefið verð segir til um.  Sem minnir mig á það, sólin skín úti og ég held að útsalan sé enn í fullum blóma.

Hjalli litli og sólgleraugun einu

    Kæri lesandi

Mikið hefur gengið á undanfarið, mikið af engu. Ég hef einfaldlega verið að njóta þess að vera einhverskonar skinnpoki fullur af beinum sem veltist af og til um í öldum þess sem gæti hugsanlega kallast “lífið” mitt. Hvert sem það stefnir. Ég þarf einhverskonar stoð í mitt líf núna. Eitthvað sem ég veit að ég get reitt mig á, eitthvað ógeðislega töff. Ég hef það í fórum mínum reyndar. Og það eru sólgleraugun hennar ömmu. Ég kom með þau hingað til útlandsins því þau eru augljóslega vopn sem hafa ótrúlega krafta í sig bundið. Og þau gáfu mér einfaldlega mikilfenglega áru sem heillaði alla nærstadda bókstaflega upp úr skónnum, afskaplega undarlegur hæfileiki. En það gerðist svo fyrir ægileg mistök að þau gáfu sig í hita leiksins og brotnuðu eftir mikinn bardaga. ( Ég var dansandi uppá sviði, að beygla minn búk eins og honum er einum lagið þegar ég lem sjálfan mig í andlitið og þeyti gleraugunum út í sal, þar sem brjálaðir aðdáendur traðka á þeim. )

Eftir þann harmleik safnaði ég saman brotunum, sem ég fann, öll nema eitt. Og beið þess tíma að þau yrðu sett saman á ný svo veldi mitt verði fullkomnað. Sá dagur var í dag, ég drullaðist loksins út í búð og keypti “ofurlím” eða “superglue”, ég á ekkert eftir að gera nema setja þau saman, en það er ægileg athöfn sem inniheldur skóg, álfa og einhverskonar litla kalla með loðnar tær. En mig vantar eitt brot í gleraugun, mig grunar að það sé fast í skepnunni sem ég barðist við, stungið á kaf í skósólann á ægilegu, skelfilegu skrímsli. ( Eða fallið niður um eitthvað niðurfall þar sem vansvefna nagdýr nota það í vafasamar athafnir. ) Hvað get ég notað í staðinn fyrir þetta brot? Ég verð ekki heill aftur fyrr en gleraugun hafa náð sínu fyrra veldi. Engin geta komið í staðinn, þetta eru jú sólgleraugun einu.

Hjalli litli siðblindingi

    Kæri lesandi

Stundum er allt mikið auðveldara ef þú gefur skít í allt og alla í kringum þig. Stundum þýðir það líka að þú ert heimilislaus eiturlyfjaneitandi. En það sem ég meina er að meirihlutinn af tilfinningunum sem við finnum dagsdaglega er algjör óþarfi. Það eru ekki til margir betri hæfileikar en að geta fundið til með öðrum, elskað og að lyfta húsgögnum með sprellanum, en stundum virðist það vera svo mikill óþarfi. Tímasóun á minni einbeitingu. Ég óska þess stundum að vera siðblindingi, ófær um að finna til með öðrum, ófær um að finna tilfinningar. Í rauninni bara vera hjartalaust skrímsli sem finnst gaman að sletta lituðum efnasamböndum á hreina fleti. Lífið væri svo einfalt, með skýr markmið og langanir, skítt með allt og alla, þú gerir það sem þarf að gera án allra tilfinninga. Ekki ósvipað því ef Tortímandinn stundaði borðtennis. Auðvitað er ég hræddur við að breytast í þetta skrímsli, en um leið og ég er orðinn þetta skrímsli þá mun ég auðvitað ekki finna til neinnar eftirsjá. Og ekki vilja snúa aftur fyrir alla peninga í veröldinni. Ef eitthvað er sérstaklega sniðið til að halda okkur niðri og láta okkur líða illa, þá eru það við sjálf og okkar eigin tilfinningar. Hvernig getur mér liðið svona ásamt því að halda því fram að tilfinningar séu eitthvað það mikilvægasta þarna úti. Þær eru jú það sem ég nota hvað mest til að búa til mitt ömurlega krot. Mér er tjáð að þetta sé form af dauða, að losna við allt, alla pressu undan veröldinni, allar tilfinningar, allt. Ég hef tekið eftir því undanfarið að ég geri afskaplega mikið af því að óska eftir þessum svokallaða “dauða”. Losna við tilfinningar, klippa á öll samskiptasambönd og flýja til Balí, læsa mig inní turni og krota frá mér allt vit, vera ósýnilegur og læðast inní sturtuklefa, osfrv. Ef þetta er ekki einhverskonar leið til að segja frá því hversu gífurlegt stress hefur legið á mér undanfarið, þá veit ég ekki hvað. Ef ykkur dettur í hug einhverjar frumlegar leiðir til að losna undan pressu og “deyja” hinum hugfrelsandi dauðdaga, endilega látið mig vita. Helst bara í kommentin hér fyrir neðan.

Hjalli litli og fáránlegar fíknir

    Kæri lesandi

Ég hef ekki skrifað hér inn í all langan tíma, ástæðan fyrir því er margþætt. Í fyrsta lagi er ég einfaldlega ógeðslega latur að eðlisfari, eitt af mínum uppáhalds höfuðsyndum, ásamt græðgi, losta og afklippan af hári Flo, sem gengur framhjá Café Neró klukkan 08:46 á hverjum morgni. Hún hefur verið að kljást við flösu undanfarið. Í öðru lagi eru alheimsöflin að refsa mér fyrir eitthvað sem ég á eftir að gera. Ég á það svosem alveg skilið, ég er jú fæddur syndugur og ég hef ekki verið duglegur að vinna af mér þær syndir. Sundsprettur í ánni Styx með hinum saurugu ræflunum sem hafa höfuðin snúin aftur svo framtíðin er þeim óljós bíður mín. Ég hef núna stungið mig tvisvar á brenninetlum, í bæði skiptin óaðvitandi auðvitað. Í fyrra skiptið var ég einfaldlega á gangi þegar gróðurinn stekkur á mig, öskrar á mig og lemur, þrátt fyrir að ég afhendi öll verðmæti. Í seinna skiptið var ég að skríða undir gaddavírsgirðingu til að komast nær hestunum. Það er allt önnur saga. Þrátt fyrir ægilegt orðspor er þessi planta ekkert sérstaklega kvalafull og einkenni hverfa afar skjótt. Líkt og sturtuferð í fangaklefa.

Ég hef núna á þessum tíma fundið hlið helvítis, það er við hliðina á bakaríinu í miðbænum, beint á móti hárstofunni. En mér tókst að láta þá hleypa mér inn eftir væl, suð og grenj (borið fram grenjhe). Þar bauðst mér kynningarferð um níu hæðir helvítis, fékk að prufa að ýta stærðarinnar hnullungi upp endalausa hæð, velta mér um í eigin saur á meðan þokkadísir slá mig með rósum og toga í fótinn á Júdasi sem Satann japlar á til eilífðar nóns. Eftir það var mér sparkað út og sagt að koma aldrei aftur. Ég á ekki einu sinni heima í helvíti. Langar ekkert meira en að komast þangað inn aftur.

Hjalli litli og blóm

     Kæri lesandi

Nýlegt krot að minni hálfu, það liðu um það bil 5 min frá því að ég var ánægður með þetta þangað til ég varð óánægður með þetta.

Það er allt í blóma hérna í Winchester á englandi, enda er veðrið ótrúlega gott. Ég keypti blómvönd núna fyrir þremur dögum síðan að tilefni þess að kær vinkona mín ætlaði sér að vera komin aftur til Winchester. En vegna óviðráðanlegra aðstæðna tafðist hún og er enn ekki komin. Til að bjarga greyið blómunum frá því að klára ekki sitt eina verkefni í lífinu, að lykta vel fyrir unga dömu, þá plantaði ég þeim í vaskinn á baðherberginu mínu. Þar bíða þau þess að geta lokið sínu verkefni og fara síðan í ruslið að öllum líkindum. En ég verð að viðurkenna að það er einkar vinalegt að hafa blómvönd í vaskinum hjá sér. Þessi vel lyktandi gróður blasir við manni og gefur annars litlausu baðherberginu bæði lit og líf, ég er farinn að líta á þá sem vini mína, ég finn að nafn fyrir blómvöndinn er á leiðinni, Hans, Kristján, Pétur eða Hans kristján pétur eru þau nöfn sem kalla á mig. Mig hlakkar hreinlega til að fara á baðherbergið núna. Það athæfi hefur aldrei verið jafn spennandi.

Í öðrum fréttum, ég hef ekki þvegið mér um hendurnar í fjóra daga núna. Ástæðan fyrir þeirri athöfn, eða vant af, er enn sem komið er ókunn. Aðspurðir sérfræðingar segja að ég sé hálfviti.

Hjalli litli og enn fleiri ferðalög

    Kæri lesandi

Þú getur hætt að fela dætur þínar, ég er aftur farinn úr landi. Ferðalögin ganga smurt fyrir sig en þau eru afskaplega leiðinleg, sérstaklega þegar ég er bara einn á ferðinni. Kannski það ætti að finna upp uppblásinn ferðafélaga, ég myndi ekki skammast mín fyrir að kaupa svoleiðis. Við gætum drukkið okkur fulla í flugvélinni, grínast í flugfreyjunum, ónáðað nærliggjandi farþega, sett blásturdraslið (sem hangir fyrir ofan hausinn á okkur) á fullt og miðað því á sköllótta manninn fyrir framan okkur, syngja óþægilega hátt, hvílt höfuðið á öxlunum á hvorum öðrum, nudda auma staði á hvorum öðrum, ganga í hálofta félagið inná baðherbergi, millilenda í færeyjum, lamdir og vera skildir eftir. Þetta allt hefði verið miklu skemmtilegra með ferðafélaga.

En ó vei, ég er dæmdur til að vera hæfileikalaus bóhem sem ferðast afskaplega, afskaplega einn. Ég sofnaði í fluginu og svaf alla leiðina, mér til skrækjandi hamingju fékk ég martöð. Þetta er í fyrsta skipti sem mig dreymir eitthvað í flugvél og það skal sko sannarlega vera martröð, einkennandi fyrir mig og mitt ömurlega slímuga líf. Mig dreymdi að ég væri nákvæmlega á sama stað og þegar ég var vakandi með sama fólk í kringum mig. Svo raunverulegur var þessi draumur að ég áttaði mig ekki á því að þetta væri draumur. Flugvélin flaug inní “loftgat” einhverskonar þar sem flugvélin fellur beint niður vegna skorts á einhverju sem ég hef ekki hugmynd um hvernig á að útskýra. Allavega, afskaplega slæmt. Ég missi furðu lítið stjórn á mér en fæ ógeðis tilfinningu í magann, þessa sem þú færð þegar bíll hossast* upp og niður. Þetta gerist aftur með sömu afleiðingum og svo í þriðja sinn, þá stekkur stelpan, sem sat fyrir framan mig, til og ælir í kjöltuna á manninum sem situr við hliðina á mér. Sjálfur er ég að íhuga það sama. Ég vakna svo eftir það, en er ekki alveg að átta mig á því að þetta hafi verið draumur, ég horfi í kringum mig og sé að allir eru rólegir, ég lít snögglega á manninn við hliðina á mér, en hann virðist vera alveg laus við ælu. Ég er samt með gríðarlega tilfinningu í maganum sem öskrar á ælu, piss og blóð. Ég kyngi því öllu saman og held áfram að láta mig dagdreyma um uppblásinn ferðafélaga.

*Er þetta orð? hljómar mikið frekar eins og bara eitthvað fáránlegt hljóð sem þú heyrir rétt áður en þú sofnar en hugsar ekki frekar um.

Hjalli litli og uppistand

Kæri lesandi

Klukkan 20:00 – Miðvikudagurinn 4. apríl – Sláturhúsið – Egilsstöðum

Þetta eru ekki hyllingar eða gylliboð kæri lesandi, það er svo sannarlega uppistand næsta miðvikudag og eru engin meðalmenni þar á ferðinni. Svei mér þá engan veginn. Pétur “Gullbarkinn” Ármannsson mun kynna herlegheitin, lifandi tónlist mun skekja búka ykkar og þeir sem fram koma eru: Hjalti Jón Sverrisson, Hjálmar Kakali Baldursson, Hákon Seljan, Jónas Reynir Gunnarsson og Björgvin Gunnarsson.

FRÍTT INN

Ég mun persónulega blogga um hvern einn og einasta sem mætir, vilt þú fá blogg um þig hér?
Verið þar, ellegar ferningar.

Hjalli litli og tónar

    Kæri lesandi

Ég hef verið að hlusta á ógrynni af tónlist núna undanfarið, skiptir vart máli hvers eðlis hún er svo lengi sem hún vekur áhuga minn. Ég keypti einmitt geisladisk um daginn, það er athöfn sem gerist svo sjaldan að ég vissi varla hvernig ætti að fara að. Ástæðan fyrir þessum kaupum er að Nick Cave and The Bad seeds voru að gefa út hljómplötu, “Grinderman”. Hún er sérstök að því leiti að allir meðlimir sveitarinnar eru í því að semja tónlistina, en vanalega hefur Nick verið þar fremstur í flokki.  Tónlistin er jafn undarleg og hún er stórkostleg og get ég ekki sagt annað en ég sé afar hrifinn af þessu afturhvarfi þeirra til “pönksins”, ég ætla ekki að gefa henni neinar stjörnur, ég trúi ekki á stjörnugjöf, sérstaklega ekki eftir að þær stálu hestinum mínum. Mæli samt sterklega með þessari plötu.

Talandi um stórkostlega tónlist þá hefur hljómsveitin Bloodgroup fangað huga, hjarta og nýru mín í svarta leðurtösku sem verður síðan seld á uppsprengdu verði. Sá umfjöllun um þessa merkilegu sveit í sjónvarpinu fyrir örfáum dögum, Kompás minnir mig að draslið hafi heitið. Endilega hlustið á sjóðandi heita, rafræna tóna, Bloodgroup.

Hjalli litli og fleiri leiðindi

    Kæri lesandi

Ég var ekkert að grínast með þetta, djöfull leiðist mér. Sjá næst síðustu færslu.

Í öðrum fréttum, Eivör Pálsdóttir hefur sagt já við bónorði mínu! Í öllum mögulegum skilningi nema í alvöru. Mæli samt ótrúlega mikið með hennar sjúklega fallegu rödd.

- Einhver tekið eftir því hversu ótrúlega huggandi það er að vera þunglyndur? Afsakar alla leiðinlega hegðun.