Hjalli litli og kirkjukjafturinn

    Kæri lesandi

Í dag kallar kirkjukjafturinn hærra á mig en í gær, þýðir lítið annað en að þykjast ekki vera kominn með annan fótinn í gröfina og sjá ekki kirkjugestina* sem bíða óþreyjufullir eftir að kjötskrokkurinn minn gefi sig, hrapi niður í moldar kjaftinn og verði aftur að því sem ég var upphaflega (leir). Kannski er það bara samfélagið sem gefur manni aldur, kannski er aldur bara búið til hugtak eins og “tími” eða “bað”. Kannski get ég komist hjá því að eldast með því að aðskilja mig frá samfélaginu. Þrátt fyrir að hafa hætt á leikskóla  er það reyndar mikið erfiðara en ég gerði mér í hugarlund.  Kannski ég hringi í sirkusinn og taki við starfinu sem þeir voru að bjóða mér, “Maðurinn sem fékk skeggvöxt á rassinn!” er starfið sem ég vildi fá en þeir buðu mér að þrífa búr hnakkanna.

Til “hamingju” með afmælið ég.
*kirkjugestirnir eru tálsýn, í raun eru þeir dingóar sem rífast um miltað á mér.

Hjalli litli og leiðindi

    Kæri lesandi

Oftar en ekki leiðist mér stórkostlega mikið, enska orðið yfir leiðindi eða “að leiðast” er einfaldlega “boredom”. Charles Dickens var fyrstur til að nota það orð í bókinni sinni Bleak House, ég hef ekki lesið þá bók en mig er farið að gruna að ég ætti að grípa í hana og lesa fyrst mér, með óskiljanlegum hætti, tekst að leiðast ótrúlega mikið hér í heimahögum. Leiðindi í stuttu máli geta orsakast af ýmsum þáttum, t.d. klínísku þunglyndi, bið, lærðu hjálpleysi (sem orsakast af því að ég hef lært það að hérna heima, er nákvæmlega ekki hægt að fara út að skemmta sér án þess að gerast boðflenna í eitthvað heimahús.) og samkvæmt sumum, ímyndunarleysi, þörf á frumkvæði og sköpunargáfu. Eftir skammarlega litla íhugun er ég nú handviss um að þetta á allt saman við mig. Handónýtur og fullur af skít.

Ég auglýsi hér með eftir uppástungum að athöfnum sem gætu stytt mér stundir á meðan dvöl minni hér stendur. (Á meðan ég er ekki að krota, þ.e.) Sjálfum hefur mér dottið í hug að temja tígrisdýr, taka eldri borgara úr umferð og efna til ólympíuleika í bréfaklemmu skúlptúr.

Hjalli litli og draumurinn

Kæri lesandi

Ég var að muna eftir brjáluðum draum sem mig dreymdi nokkrum dögum áður en ég fór aftur heim. Þar sem mér finnst sjúklega skemmtilegt að plaga alla í kringum mig með tilgangslausum frásögnum af undarlegum og kannski frekar truflandi draumum þá hef ég ákveðið að nota þennan ákveðna fjölmiðil til fyrrnefnds verknaðar. Mig dreymir sjaldan drauma sem hafa langvarandi áhrif á mig eftir að ég vakna, því ég gleymi þeim jú nánast samstundis, eitthvað verður jú að víkja frá til þess að ég muni hvernig á að klæða mig. Ég segi það svona því athöfnin “að klæða mig” er framkvæmd af tvemur aðilum, mér og þýska sjúkraþjálfaranum mínum Meinhard Benedikt, ég get hjálpað til með því að vera stiltur.

Í draumnum var ég á ferðalagi með vinkonu minni um ísland, fórum á einhverskonar hippa samkomu þar sem alskyns þjóðerni voru mætt á svæðið. Einhverra hluta vegna fannst okkur ekki vera til setunar boðið og því þutum við heim í herbergi þar sem við sópuðum saman eigum okkar og út í flugvél, þar sem ókunnur en býsna viðkunnalegur náungi flaug vélinni þvert yfir ísland til Fellabæjar. Fellabær leit út fyrir að vera lítið þorp á ítalíu, en allt var á floti vegna þess að það ringdi eins og fjandinn sjálfur. Að sjálfsögðu breyttist flugvélin í rútu og við keyrðum að næstu krá, sem er víða að finna í fellabæ, þar ætlaði ég að panta drykki handa mér og vinkonu minni þegar ég allt í einu fór að fylgjast með langdregnum og leiðinlegum samræðum fólksins á bak við afgreiðsluborðið. Mér leiddist þetta bölvaða raus í þessu venjulega liði og fór því á baðherbergið, eins og maður gerir. Ég loka hurðinni á eftir mér og sé samstundis spegil fyrir framan mig, en aftan á baðherbergis hurðinni er einnig spegill. Í spegilmyndinni af spegilmyndinni sé ég býsna nútímalegan amerískan indjána. Andlit hans er hulið myrkri og svörtu þykku hári. Hann stendur vígalega og horfir á mig að mér finnst, pollrólegur og alvitur. Ég horfi allt í kringum mig en sé hann ekki neinstaðar, nema þegar ég lít aftur í spegilmyndina af spegilmyndinni, þar stendur hann enn. Ég sný mér við frávita af ótta og reyni að forða mér frá þessum ótrúlegu aðstæðum, en einungis til að sjá gamla ljósmynd sem hangir á veggnum, á henni er ung og falleg indjána kona sem krýpur við lítinn straum. Einhvernveginn vissi ég að hún var tengd indjánanum og spurði því upphátt “Who is she?” eða “Hverra manna er hún?” Þetta endurtók ég þangað til spurningin var orðið að frávita öskri, einnig sem ég kýldi myndina stanslaust af miklu brjálæði og braut hana meira og meira með hverju hnefahögginu sem dundi á þunnu glerinu.

Ég var síðan vakinn af rekkjunaut mínum, sem var þessi vinkona mín, því ég hafði víst verið að tala upphátt uppúr svefninum, “Who is she?” hafði ég verið að endurtaka upphátt, og þar með vakið hana og vakið sjálfan mig í leiðinni. Hún var pirruð og sagði mér að þegja, ég var lamaður af undrun og hélt kjafti. Fyrir rúmum 6 árum fór ég til heilunar miðils, hann sagði mér að ég ætti mér verndar “vætt” og að hann væri afar hávaxinn indjáni. Auðvitað hefði hann getað sagt mér að Reginvaldur úr þáttaröðunum um stökkbreyttu skjaldbökurnar “Teenage mutant ninja turtles” væri verndar vætturinn minn, án þess að þurfa að sanna það með neinum hætti. En þessi draumur fékk það mikið á mig, sérstaklega í sambandi við það sem miðillinn sagði, að ég hringdi í miðlalínu og bað um íturvaxna afrísk ameríska miðaldra konu til að spá fyrir mér. Það eina sem ég get sagt um þau samskipti er; Ekki ganga undir svartan indjána á meðan hann heldur á hrífu og stendur á járnsmið því þá áttu í hættu á að fá sjö ára barn til að borga meðlag af.

- Hvað er málverkið “Ópið” annað en málverk af skinhead sem er í vanda staddur?

Hjalli litli og heimkoman

    Kæri lesandi

Úr vorinu í Winchester í veturinn á Íslandi. Vildi að ég gæti sagt að ég væri glaður að koma heim en mánuður í frí er aðeins of langt. Fyrir hvað er ég að borga? Ég veit ekki hvort ég nenni að dúlla niður einhverjar línur hér fyrst ég er kominn heim, tilgangur þessa bloggs var jú að halda einhverju bandi við vini og fjölskyldu.

Endilega skoðið þennan listamann, hann er einn af mínum uppáhalds.

-Love you Daisy!

Hjalli litli og blóðleysi

Kæri lesandi

Ég þjáist af ótrúlegu blóðleysi, sem lýsir sér einfaldlega í hugmyndaleysi, hjartaverkjum, leti og ótrúlegum viðbjóði á sjálfum mér. Ég hef haft nánast engann innblástur til að gera nokkuð, og þó ég lýg því, en hjartaverkir og leti hafa komið í veg fyrir flestan óskapnað af minni hálfu. Það er um það bil að fara breytast þó. Og ég lofa þér því, einfaldlega til að lofa einhverjum því öllum hér er sama og ég tel nokkuð víst að þú ert ekki að fara láta mig framfylgja loforðinu. Ég hef mikið verið að hugsa um að setja hér inn af og til krot, framkvæmda af yðar einlægum. Bara til að gefa þér kýrauga af því sem ég er að krota og/eða hugsa.

Ég held mér uppteknum hér útí hinum stóra, og nú býsna óspennandi heimi. Ég er að lesa rit eftir leonardo da vinci, þar sem hann hamrar stanslaust á því hversu ótrúleg listin að mála sé. Get ekki annað sagt en ég sé sammála honum. Svo samhliða því er ég að lesa Eckhart Tolle’s Power of Now, mér datt í hug þar sem ég er að verða fullkomlega geðveikur langt fyrir aldur fram, að ég myndi reyna að lengja líftíma rænu minnar um stutta stund. Auk þess sem Andrew Jones listamaður var að mæla með henni. Oprah líka. Allavega, ég mæli með því að þú hlustir á Trassana, því þeir eru jú, komnir aftur. Amen!

Þangað til næst kæri lesandi, temjið geðveikina á meðan þér hafið hana, það gerði Dalí.

Hjalli litli og áskorunin

    Kæri lesandi

Oftar en ekki hef ég upp raust mína og skora á ýmsa kumpána að framkvæma fáránlegustu hluti sem mannverur hafa vald á að ímynda sér. En þetta, eins og gefur að skilja, er eitt af þeim skiptum, ég skora á Finn Torfa Gunnars(s)on, dagbókar krotara sem fær litinn rauðann til að roðna, að leysa þá mikilfenglega gátu sem hefur verið að plaga mig og aðra í kringum mig í langann tíma. Ef ég skulda X knús, og X skuldar mér knús, og við knúsum hvort annað, hvað á sér stað? hvað gerist við þessi knús þegar við notum þau bæði í einu, ættum við ekki frekar að knúsa hvort annað tvisvar? verður knúsið tvisvar sinnum lengra? eða helmingi styttra, eða eyðist knúsið upp og verður að vandræðalegu augnabliki þar sem báðir aðilar standa í smá stund og hugsa “úff shit” Finnur, ég sendi boltann til þín með vinstri fæti og hitti alls ekki, en þú færð vonandi vindinn af því sem ég er að reyna að segja.

Hjalli litli og uppgötvunin

    Kæri lesandi

Nýlega hef ég verið upptekinn við bókalestur* og ekki haft tíma** til að setjast niður og skrifa hugsandi*** pistil en nú er komið að skuldadögum, ég verð samt að viðurkenna að ég er einungis að skrifa þetta vegna þess að í gær, 20. febrúar var ég kallaður “insignificant” af persónu sem er mér afar kærkomin. Ég furðaði mig á þessu orði og læddist að mér illur grunur að þetta orð væri svo sannarlega ekki “þú ert mér kærastur í þessum heimi, dýrmæta djásn”. Eftir þessi kynni fletti ég upp þessu óhugnarlega orði, það er svohljóðandi (afsakið enskuna, ef þið hafið íslanska orðabók við höndina endilega skrifið upp íslensku útgáfuna af “Lítilfjörlegur” í “commentin”):

Insignificant ( Lítilfjörlegur)
In-sig-nif-i-cant ( L-í-t-il-fj-ör-l-e-g-ur… )
-adjective

1. Uninportant, trifling, or pretty
2. Too small to be  important
3. Of no consequence, influence or distinction
4. Without  weight of character; contemptible: an insignificant fellow
5. Without meaning; meaningless: insignificant sounds

-noun
a word, thing, or person without significanse.

Eftir þessa upptötvun varð mér skyndilega ljóst að ekki aðeins kallaði þessi persóna mig lítilfjörlegan, heldur leið mér þannig líka og líður þannig í dag.

*Lygi
**Líka lygi
***hahaha.. hugsandi..haha

Hjalli litli og fall kenningin

Kæri lesandi

Nú þegar andartakið sem ég kalla frí er liðið, þ.e. frá dagbókar skrifum, vil ég byrja á að tala um eitthvað sem tengist því hvað ég hef verið að gera undanfarið. Ég hef ákveðið að kalla það “Fall Kenninguna”. Ég gæti örugglega sagt um hvað hún snýst í einni setningu en ykkur til yndisauka ætla ég að gera þetta að heilum pistli. Þú lifir eflaust mjög venjulegu lífi kæri lesandi, því ég er jú sannfærður um að enginn afbrigðilegur eða einhver sem stígur fyrir utan normið lesi þessar færslur sem eiga helst heima á veggjum almennings baðherbergja þar sem menn sem þjást af offitu valtra inn meira en lítið drukknir, lesa pistilinn sem hefur verið staðsettur aftaná eina klefahurðina, en gleyma henni síðan samstundis þegar þeir taka eftir því að athöfnin “að kreista kleprann” er liðin og meiri drykkja tekur við þeirri hugsun. Pistillinn hverfur síðan þegar einhver dópistinn ælir yfir allan klefann og portúgalski skúringarmaðurinn máir pistilinn út með blautri tusku um leið og hann áttar sig á því að hann læsti ekki druslunni sem hann ekur, tekur viðbragð, rennur til í ælunni og er algjörlega sleginn út af postulíns hásætinu. Hann vaknar síðan á sjúkrahúsi lamaður fyrir neðan háls vegna mikilla skemmda á mænu og biður hjúkrunarfræðinginn sem er fimmtug bitur kona með ekkert nema sjónvarpið til að ylja sér þegar hún er ekki að hreinsa koppa sem hafa verið saurgaðir af venjulegu vinnandi fólki sem hafa nákvæmlega ekkert áhugavert að segja ad drepa sig, hún kæfir hann með kodda og í fyrsta sinn síðan hún var í menntaskóla leið henni vel, sú tilfinning hvarf fljótt og líkt viðskipasérfræðingi sem áttar sig á því hversu auðvelt það er að stinga vændiskonur af án þess að borga varð hún að gera það aftur, en ungi læknirinn sem fjármagnaði námið sitt með því að stela líffærum úr háskólanemum stóð hana að verki en leyfði henni fyrst að klára verkið áður en hann lét hana vita af sér og hún fór í fangelsi, hjúkrunarfræðingurinn og klefafélaginn hennar voru bæði myrt af öðrum föngum eftir að fangaverðinum hafði verið greitt myndarlega fyrir vegna þess að klefafélaginn vissi of mikið.

Fall kenningin er kannski ekki svo mikið kenning, en kenning gefur þessari hugsun býsna faglegt yfirbragð. Þegar þú ert algjörlega fastur í ógeðislegu “normi” þar sem dagarnir líða án þess að hafa hápunkta eða lágpunkta, þá er kominn tími á að eyðileggja fyrir sjálfum þér, hættu að stunda þessi ömurlegu áhugamál sem hafa engann annan tilgang en að fylla upp í þetta aumkunarverða deyjandi hræ sem þú kallar líf, breyttu útaf, en reyndu kannski að stefna á meiri niðurrifstengdar athafnir, þú þarft að rífa niður sjálfan þig án þess að ganga of langt, haltu í það sem þú hefur, það sem þú ert að gera er að leggja það til hliðar. Gerðu það sem þú myndir aldrei gera á meðan þú dvelur í gráum vefjum hversdagslífsins. Drekktu þig alveg svoleiðis gjörsamlega blek, láttu indverskan leigubílstjóra öskra á þig, pissaðu á almannafæri, vertu sjúklega öfundsjúkur útí einhvern strák sem er að “deita” draumastelpuna þína og gefðu honum einn á kjammann, láttu henda þér út af einhverri sóðalegri búllu vegna þess að þú ert orðinn of fullur til að vera á almannafæri. Þú ert fallinn. Núna ætti þér að líða eins og algjöru drasli, en þú hefur þitt fyrra líf ennþá, með það og nú brennandi áhuga fyrir því að bæta fyrir allt sem þú ert búinn að gera byggirðu nýtt líf sem hefur meira gyldi, meiri kraft, gleði, sköpunargáfu, ég vil segja ást en það er sér kafli útaf fyrir sig. Ég er ekki að segja að ég hafi gert þetta allt í einu en nýlegir undanfarnir atburðir hafa fengið mig til að átta mig á því að umhverfið í kringum mig er ekkert nema bergmál háværa hvellsins sem er afleiðing þess að ég skall á botninn.

Ég vil ekki kalla þetta kenningu, en ég er ekki að fara setja þetta í eitthvað virðulegt tímarit, svo mér er alveg sama þó þetta sé rangur titill. Mér væri alveg sama þó þetta ætti að fara í tímarit. Nú er bara að nota þetta nýfengna afl sem er afleiðing míns eigin niðurrifs til að skapa eitthvað mikilfenglegt. Ég krefst einskis af sjálfum mér, nema mikilfengleika.

Hjalli litli kemur sjalfum ser a ovart.

Kaeri lesandi

Ja, eg er a mjog svo utlensku lyklabordi, ad skrifa islenskt blog an islenskra stafa saerir mig meira en thig. Eg aetladi mer ekki ad blogga i dag og kom thvi ekki med fartolvuna mina med mer i skolann. Mig langar bara ad benda a tvo meistaraverk i biomynda formi ykkur til yndisauka: Requiem for a dream, en su mynd er byggd a bok eftir Herbert Selby jr og Fear and lothing in Las Vegas sem einnig er byggd a bok en eftir Hunter S. Thompson. Fear and lothing in Las Vegas var leikstyrt af Terry Gilliam, Monty Python medlim. Badar thessar myndir eru otrulega skemmtilegar, frumlegar og vel leiknar. Nu er eg a hottunum eftir bokunum og svo hefdi eg ekkert a moti thvi ad eiga myndirnar lika.

Thu getur flett thessum myndum upp a www.imdb.com, eg hefdi kraekt kraekju a thaer en tolvan vill ekki leyfa mer thad. Draesan.

Hjalli litli og staðreyndir

    Kæri lesandi

Staðreyndir fara í taugarnar á mér. Næstum því jafn mikið og peningar. Aðallega samt þegar þær hafa áhrif á líf mitt á einn eða annan hátt. Þegar einhver segir, “það er bara svona og þú verður að sætta þig við það” verð ég hiklaust staðráðinn í því að afsanna það. “Þetta” þarf ekki að vera svona og ég þarf síður en svo að sætta mig við það. Auðvitað klúðra ég flestu sem ég reyni að laga eða bæta með einhverjum stórkostlegum hætti, en ég er þó sáttur því ég reyndi jú að lagfæra ástandið. Jafnvel þó minningin um stórkostlegt klúðrið lifi lengur heldur en minningin um fyrstu orð barnsins míns, sem mig grunar að verði  “Ræfill” eða  “Hjálmar”. Ekki það að barneignir séu einhverstaðar á dagsskránni, síður en svo, til að eiga barn þarf ég að stunda kynlíf. Fussum svei, stend ekki í svoleiðis veseni. Fleiri sýklar framaní ykkur heldur en á rassinum ykkar, munið það næst þegar þið viljið heilsast vinalega. Eða þegar þið farið á almenningsklósett. Ekki þvo andlitið ykkar uppúr vaskinum.. ef þið grípið flotið mitt.

Nokkrar staðreyndir um herbergið mitt: Þegar ég sest niður á klósettið get ég þvegið mér um hausinn í leiðinni. Svo nálægt er sturtu”klefinn”. Til að halda vatninu í sturtunni hæfilega heitu þarf ég að hamast á krananum allar þær 10min sem ég eyði inní þessum bölvaða kassa. Þegar ég set sápu í hárið á mér rek ég olnbogana í ítrekað. Skordýr sem lifa á rökum stöðum sækja á baðherbergið mitt, nú þegar hef ég séð 4 slík skrímsli en aðeins tekist að myrða 3 þeirra. Mig grunar að það sé verið að undirbúa stórfelda árás. Ef það myndast of mikil móða vegna sturtunotkunar getur reykskynjarinn farið í gang. Ég næ ekki til lofts, en þangað fer allur hitinn. Hitann fæ ég frá rafmagnsofni sem ég þarf að setja í gang sjálfur, en afturámóti metur ofninn sjálfur hvort það sé nógu kalt í herberginu til að fara í gang. Oftar en ekki vill þessi nú erkióvinur minn geta kælt martíni á skrifborðinu mínu. Sem er svosem ágætt því ísskápurinn var orðinn frekar troðinn. Ég heyri afskaplega vel hvað er að gerast í næsta herbergi við mig. Svo ótrúlega þunnur er veggurinn að þegar báðir aðilar eru í vistarverum sínum myndast vandræðaleg þögn, maður fær það á tilfinninguna að maður ætti að vera segja eitthvað, því jú minnsta hreyfing virðist sjúklega hávær. Klósettferðir eru pínlegar við þær aðstæður. Dýnan er á stöðugri hreyfingu þannig að koddarnir mínir tveir (hvað með það?) detta alltaf niður um rifu og ég hálsbrotna snyrtilega. Það er blátt teppi í herberginu mínu og það hefur alveg sér samfélag útaf fyrir sig, ég held þeim ánægðum með því að fórna einni eða tvemur afklippum af tánöglunum mínum. Veggirnir í herberginu mínu eru sjúklega lilla bláir, en þegar þú horfir á þá nógu drukkinn verðurðu sjóveikur. Ég bý í ferðatösku, eina skápinn sem er að finna í frumskóginum sem er herbergið mitt nota ég til að geyma óhreina tauið mitt. Í húsinu við hliðina á mér býr fólk sem er að læra að verða fiskimenn, það hlustar á svokallaða “reif” tónlist, en sú tónlist skríður meðfram öllum veggjum, gegnum alla veggi og beint inní koddann minn þar sem þungir dynkirnir ætla að æra mig gjörsamlega og ræna frá mér öllum mínum svefni. Hvað eru þeir að spila þessa tónlist klukkan tvö að degi til? Þakið er svo þunnt að ég heyri í fuglum lenda á þakinu og vappa um í eigin hugsunum. Stundum sleppa þeir einhverjum hlut sem þeir flugu með þangað upp og láta hann rúlla niður eftir þakinu. Auk þess sem rigningin kæfir niður öll önnur hljóð í herberginu og venjulegar samræður breytast í einhverskonar óp. Baðherbergishurðin gefur frá sér óguðleg hljóð sem skjóta ótta og viðbjóði í allar venjulegar mannverur. En hún er hvít. Annað en herbergishurðin mín sem er mjög svo blá, í stíl við allt annað í herberginu mínu. Skrifborðsstóllinn minn er svo loðinn að stundun velti ég fyrir mér hvort hann sé einhverskonar spendýr. En ég hef ekkert á skrifborðið mitt, við erum í miðjum samningaviðræðum og ég vil fyrir alla muni ekki stofna þeim í hættu. Ég á rosalega stóra töflu til að hengja hluti uppá í herberginu mínu, en það vill svo til að þeir gefa okkur ekki teiknibólur. Nenni ég að rölta um götur Winchester til að finna svoleiðis? Herbergið hefur einungis 56kb net tengingu sem þarf að borga morðfjár fyrir. Sem ég geri auðvitað ekki. Og þar af leiðandi vita gagnslaust.

Yfir heildina litið er þetta ágætis herbergi. Ef þú ert þannig persóna sem sættir sig við að láta bera saur yfir þig allan þangað til öll skylningarvit segja upp störfum.